بی ریشه ترین با ریشه ی جهان ... ...

 

درخت ، دانه بود و دانه از درخت ، شکست

این ریشه بود ، که بر جان ِ دانه ریشه بَست

ریشه بود ابتدا ... که پای ِ رویش ِ درخت نشست

خود ، زیر ِ خاک ماند و درخت از کمند ِ خاک گسست

درخت ، قد کشید و به آسمان رسید ونشست ...

تا آسمانی شد ، لب از تمسخر خاکیان نبست !

ریشه از درخت ، دلَش ریش شد و بی صدا شکست

زان پس ، برای دیدن ِ آسمان ، دگر از پا نَنشَست

این شد ؛ که ریشه ، کمر به قتل ِ درخت بست

هر برگ ، یک تَبَر و هر ساقه ، یک تبر به دست !

این بود ؛ آنچه که بود ... و امروز ، شده هست !

جنگل ِ سبز و روشنمان ، چه ساده شد کف ِ دست !

 

رهایی ...

 

تو که رفتی ، تو خودم رها شدم

بی ثمر بودم و بی بها شدم

تو که رفتی ، تو دلم خاک شدم

عاشق شکفتن از خاک شدم

تو که رفتی تو تباهی ِ خودم بود شدم

گُر گرفتم تو سیاهی ِ شبم دود شدم

تو که رفتی تو سُکون ، باد شدم 

تو شب و سکوت ، فریاد شدم

تو که رفتی نه تو بودی و نه من ! 

نه به سر تنی و نه سری به تن !

تو که رفتی نه هوا ، نه نفسی 

نه مرا شوق قفس ، نه به رهایی هوسی

تو که رفتی دل ِ من به گِل نشست 

تو که رفتی ... ! یادِت ، هنوز هست ...

پی نوشت :

تقدیر بی تقصیر است !

خوب که فکر می کنم ...

می بینم تو اگر جای ِ من بودی نرفته بودی ...

...

و من اگر جای ِ تو بودم ... ... ... می رفتم ...

 

عاشق ِ غزلپوش !

 

آتش ِ عشق ، به اشکِ من که خاموش نشُد

یاد ِ تو ، به جُرعه ی باده ، فراموش نشُد

ترک ِ آغوش نمودی و نماندی به برم ، ای دل ِ من !

بعد ِ تو؛ با دل ِ من ، جُز غم ِ تو ، هیچ هم آغوش نشد

همه دم به خلوتم ، غرق شُدم ؛ بی تو ، ولی در پی ِ تو

همه ی زندگی ام ، به یاد ِ تو کاش شُد و کوش نشُد

غَم بخندید ، به من ؛ خنده به حالم بارید

همه ایّام ، به کام ِ تن ِ من ، نیش شُد و نوش نشُد

همه آفاق ِ وجودم به غمت ، نیست شُدند

دل ِ من مُرد و تنم به غم ، سیه پوش نشُد

عشق ِ آتشین ، سفال ِ کُهنه ی دل ، سوزاند

به عنایتِ حضورت ، جان ِ من گرم شُد و جوش نشُد

همه افکار و خیالم ، به غم ِ عشق ِ تو ، پیمانه زدند

سرد رفتی تو ، ولی این من ِ بی هوش ، دگر هوش نشُد

سال ها ... اسیر ِ مُرداب ِ تو ام ، گُذر کُن ای آب ! زِ سَر

من غریقم و تویی آبِ روان ، وصله ی این گوش نشُد

قطره هایِ خون ، به سجاده ی شعر ِ من همه جوهر شُد

جوهرم به عشقِ تو پاک شُد و خون ِ سیاووش نشُد

گرچه نازِ تو به دیده ام ، دگر خاموش است

خوشم از این که به شُکرانه ی یادِ تو ، نمازِ دل  فراموش نَشُد

از غم ِ دوری ِ تو ، قافیه ها تنگ شُدند

عِشقِ شاعِر به تو ؛ بی تو که غزلپوش نَشُد

 

تقدیم به لحظه های زود گذر امّا ماندنی در زندگانی  ...

 

شیشه نمی مونه همیشه ...

 

التماس ِ نم نم ِ بارون ٬ به شیشه

واسه من خاطره ای ٬ که از تنم جدا نمی شه ٬ تا همیشه

کارِ من همینه که ٬ خودم تنم رو خاک کنم

سهم ِ من ٬ از با تو بودن ٬ اینه که فقط غُبارو پاک کنم

دل ِ من ٬ میخواست که از حرارتِت گُر بگیرم ٬ بُخار بشم

نه که با لکه یِ خونم ٬ به صداقتِ تو یادگار بشم

به خیالم، با شکستنم ٬ همه عاشِقا رو از غم ِ عشقِ بی ثمر ، هُشیار کردم

ولی انگار با صدایِ گریه هام ٬ عشقو تو دل های ظریفِ عاشقا ٬ بیدار کردم

من خودم به قطره های ِ پیش ِ پام ٬ نگاه نکردم

بهتره دیگه پس از این ٬ پِی ِ گوش و چشم ِ آشنا نگردم

کاشکی من به جایِ آب ٬ از سنگ بودم

یا که از تبار ِ سردی بودم و تگرگ بودم

با همین امید میمُردم که صدایِ شیشه این بار ٬ عاشقایِ خُفته رو بیدار کنه

دیگه بعد از اون نمی شُد تن ِ شیشه ٬ عاشقایِ بعدی رو شکار کنه

ولی افسوس و صد افسوس ! که شُدم قطره ی ِ بارون !

اوج ِ زنده بودنَم ٬ بسته به قدِّ پنجرَس یا طول ِ ناودون ...

 

تقدیم به تک تک ِ قطره های بارون ...

با تماشایِ چسبیدنِ قطره های باران ٬ به پنجره ی کوچک ِ اتاقم و سقوطشان ... و به یاد ِ روز هایِ بارانی ِ خوب ٬ که از غم ِ شکستن ِ قطره های ِ باران ٬ بی خبر بودم !

چه بسیارند در  روزگار ... قطره هایی که بی ثمر ، در پیِ عشق ، اسیرِ دستِ خاک شدند !

 

فردا ... دیروز ... امروز

 

کجاست راهِ رهایی؟ ... کو مقصدِ نهایی؟

قصه ی ما از آغاز ... حسرتِ بال و پرواز

کو داستانِ پایان؟ ... فردایِ نا نمایان

تمامِ ترس ِ آدم ... چه نیست هــــا ! به یادم

من از کجا ؟ چه شُد من ؟ ... شروع ِ کوهِ خِرمَن

شُعله ی من کجا بود؟ ... سوختنم که را سود؟

که گرم ِ شُعله ام شُد؟ ... خودم که شعله ور شُد

شِکسته ها چه گویم؟ ... گذشته ها چه پویم؟

قصه ی روز ِ امروز ... حسرت ِ مرگ ِ دیروز

غُصّه ی مرگ ِ فردا ... امروز کو ؟ که فردا...!

خسته شدم ز ِ دُنیا ... امروز ِ رو به فردا

زبودنم که شُد گُل ؟ ... گُذشته شُد تحمُّل

امید ، به بالِ فردا ... معاد ِ روز ِ مبادا

زندگی ، رو به مُردن ... بازی ِ مَرگو بُردن

کُجاست عشق و علاقه؟ ... مُژده رسان ، کلاغه

کو رنگی جُز سیاهی ؟ ... کوبودن ؛ جُز تباهی ؟

گذشته ها گذشته ... قصّه ی سرنوشته

فردا رسید یا نرسید ... امروز که دیروز ، سر رسید!

 

پی نوشت :

بدون شرح !

 

بودن یا نبودن ! مسئله این نیست !!!! ... ماندن یا رفتن ؟!! مسئله اینست !

 

مرا از این خانه بِـــِــبـــَر !

خسته ام از گونه ی تر

من ، نهراسم از تَبَر

زخمی ام از نیشه ی پَر

ای تو مسبِّب ِ غمم ! نرو ! بمان !

در این هوای نم زده ، فقط تو شعرِ غم بخوان !

من به امیدِ روشنی ، راهی ِ راه ِ آتشم

ولی تو در سردی ِ شب ، همیشه تا اَبَد ، بمان !

هَراسَم ، از حِصار ِ تَن

زنده ، به زندان ِ بدن

من که اسیرم ، به غمِ غرور ِ من

بر منِ غم زده ، دگر، وصله یِ شادی ، تو نزن !

میون ِ لحظه هایِ غم ، سرابِ شادی رو ببین !

خنده یِ مسموم ِ غمو ، از رویِ گونه هام ، بچین !

پایِ مزارِ خنده هام ، گــُـلای حسرتو بچین !

اگر چه بی صدا شدم ؛ ولی تو اشکامو ببین !

...

با تو چه پُر ترانه ام

بی تو برای بودنم ، به دنبالِ بهانه ام

بی یاد ِ با تو بودنم

خسته از این زمانه ام ...

به یادِ با تو بودنم ، زخمی ِ تازیانه ام

 پی نوشت :

۱.امان از آن روزی که اسیر ِ حصاری شوی که محدوده اش را با چشم نمی توان دید ...

۲.هر پُست را که میخوانی ، عنوانش را دقیق تر بخوان !

 

بیداد ِ بیداری ...

                                                    

                                                               بیداد ِ بیداری

 

زندگی ، برای ِ من ؛ پوچ و تکراری شُده

قصه ی بودن ِ من، یه کوچ ِ اجباری شده

درد ِ من چه شب چه روز ؛ درد ِ بیداری ، شُده

بینِ خنده ها و ماتم ، فقط انگار سهم ِ من ، زاری شده

زندگیم ، شده فقط نفس کشیدن

ولی طعم ِ مرگو  تو نفس ، چشیدن

 حسرتم ، شده فقط ، شادی رو دیدن

راضیم ، همیشه به دیدن و هرگز نرسیدن

من واسه دیدنِ غم ، نمیشِناختم ، تو خودم ، ذره ای طاقت

حالا زندگی با غم ، شده برای من ، یه عادت

هنوزم امروزو فردا میکنم ، رو به سَعادت

صبحِ فردا ، منمُو با غم ، رِفاقت

...

زندگی برای من ، یه ساحل ِ کنارِ آب بود

ولی هر چی میگذره ، تازه میفهمم که سَـراب بود

اون همه خورشید و نوری که تو خواب بود

هر چی می رسم بهش ؛ تازه میفهمم که حُباب بود

آدما بی اختیار ، میان به دنیا ؛ از هَوَس

قصه ی علاقه به زندگی ِ پرنده ، زندون ، تو قفس

به اُمیدِ باغِ گُل ، تن میزنن به خاروُ خَس

تویِ راهِ بی هدف یا با هدف ، یه روز ، میوفتن از نفس

حتی وقتِ مرگشون ، تشنه ی ِ یک قطره ی ِ آبَن

هنوزم ، بازیچه ی ِ جاده ی ِ بی رحم و سرابَن

بی نگاهِ پُشتِ سر ؛ بازم ، گرفتار ِ عذابَن

از همون اوّلِ بازی ؛ خودشون رو بازی دادن ...

تقدیم به هر کس که این لحظه های ِ بیداد را در بیداری هایش تجربه کرده ... و به امید ِ این که زین پس کمتر چنین تجربه کند ... اینچنین لحظه ها در زندگیم ، زیاد ، کم نبوده ... ...

امان از نا شُکری ...

خدایا شُکرت ...

 

 

رفیق ِ بی حرفی ...

 

آدمکِ برفی ِ من

در شبِ سردِ بی کسی ؛ رفیق ِ بی حرفی ِ من

سکوتِ تو ؛ صدای ِ من

سکون ِ تو ؛ همدم ِ لحظه های ِ من

به گرمی ِ دستای ِ سرد

با ذرّه های ِ برفِ سرد

تو رو به دنیا میارم

به دنیا ، با یه دنیا درد

ســرماســت ، دلــگــرمی ِ تو

گــرماســت ، دلتــنــگی ِ من

بـَـرف است ؛ یک رنگی ِ تو

حَــرف است ؛ یک رنگی ِ من

تن ِ تو سرما رو میخواد

زنــدگــی ، فردا رو میخواد

صبـح که آفتاب ، بزنه

برف به آفتاب ، نمیاد

تن ِ تو گرم ِ آب میشه

پیکر ِ تو خراب میشه

آدمکِ برفی ِ من

هنوز ، بیدار نشده

اسیر ِ چنگِ خواب میشه

آدمکِ برفی ِ من ، تولّدُ مرگُ خرید

به جون ، باهم

به پای ِ بی حرفی ِ من!

یک روزِ برفی ... نا خود آگاه و خدا آگاه ! یادِ دورانِ کودکی افتادم و "رفیق ِ بی حرفی" را نوشتم ؛ به یادِ دورانی که صبح را با ساختنِ آدم برفی به ظهر می رساندم و ظهر ، را با تماشایِ آب شُدنش به شب میرساندم  !چه سخت و ساده یک روز از عمر می گذشت ....

تقدیم به همه ی پدر و مادر ها ! تقدیم به همه ی کودکان ! تقدیم به آدم برفی ها ! راستی چه دوست داشتنی هایی داشتیم و دیگر نداریم ! چه ساختنی هایی ساختیم و خراب شدند !

تقدیم به همه ی دوست داشتنی ها ! تقدیم به هر آنچه که نا خواسته ، در عذابِ خود ، شریکش کردیم ... تا شاید لحظه ای از خود رها شویم ...

تقدیم به همه ی بهانه ها ...

 

صدف شکن ...

 

       ... ...صدف شکن ... ...

 

تو ای شهابِ شب زده

                             مشق ِ شبو ورق زده

گذشته از خوابِ همه

                          به شب ، تبِ سحر زده

گذر کن از گذشته ها

                              غبار ِ پُشتِ شیشه ها

کُهنه بکش به کُهنگی

                             از حال ، تا همیشه ها

ای تو، هوای ِ واپسین

                              تو اولین ، تو آخرین

نفس نمانده بر تنم

                            نفس تویی ، تو دلنشین

بود و نبود ، از تو بود

                             آتَش و دود ، از تو بود

تمامِ من ، به عشق سوخت

                            سخن مگو ز تارو پود

من ، از گذشته سیر شد

                                آینده هم که دیر شد

به پایِ ریشه ی دلم

                               جوانه ام چه پیر شد

رسیده ای تو ، بر کویر

                            بر این شکسته ی اسیر

ببار بر گُذشته ام

                            مرا ز ِ چنگِ تَن بگیر

موج ، تویی ، صدف شکن

                             غم ، قفسی شُده به من 

نیست دِلم ، دُرّو گُهر

                         قفس شکن ! صدف شکن !

 

بازگشت ، همه را ، هست ...

 

نوری در شبِ کوری!

  

 

   نوری در شبِ کوری

 

               ای نورِ اسیرِشب ، چه دورم ازتو

       با این همه فاصله ، چه من غرقِ غرورم از تو 

           یک دَم بِنِگَر زِ من به من ، ای خورشید! 

      کَز هُرمِ تو سرشار، به عطرِ شِعرو شورم از تو 

               هر جا که به شب نظر کنم ، آنجایی

         در ظُلمَتِ شب ، بهانه یِ شمعِ حضورم از تو 

           غُربت و ماتمِ شب ، جمله زِ ظُلمت ها بود 

          شبِ اندوه منم ! لیک منم مستِ سرورم از تو

            هر دَم از مسیرِ رفتنم به تو ، نورانیست 

         افسوس ، که من همیشه در حالِ عبورم از تو 

        جُمله ، همه چَشمو شمعو جان ، دیده ی توست 

           ای نور! همه چَشمو دِلِ همیشه کورم از تو

 

 بدونِ نور ، حتّی خودِ شب هم مفهومی نداشت !