بیداد ِ بیداری ...
بیداد ِ بیداری
زندگی ، برای ِ من ؛ پوچ و تکراری شُده
قصه ی بودن ِ من، یه کوچ ِ اجباری شده
درد ِ من چه شب چه روز ؛ درد ِ بیداری ، شُده
بینِ خنده ها و ماتم ، فقط انگار سهم ِ من ، زاری شده
زندگیم ، شده فقط نفس کشیدن
ولی طعم ِ مرگو تو نفس ، چشیدن
حسرتم ، شده فقط ، شادی رو دیدن
راضیم ، همیشه به دیدن و هرگز نرسیدن
من واسه دیدنِ غم ، نمیشِناختم ، تو خودم ، ذره ای طاقت
حالا زندگی با غم ، شده برای من ، یه عادت
هنوزم امروزو فردا میکنم ، رو به سَعادت
صبحِ فردا ، منمُو با غم ، رِفاقت
...
زندگی برای من ، یه ساحل ِ کنارِ آب بود
ولی هر چی میگذره ، تازه میفهمم که سَـراب بود
اون همه خورشید و نوری که تو خواب بود
هر چی می رسم بهش ؛ تازه میفهمم که حُباب بود
آدما بی اختیار ، میان به دنیا ؛ از هَوَس
قصه ی علاقه به زندگی ِ پرنده ، زندون ، تو قفس
به اُمیدِ باغِ گُل ، تن میزنن به خاروُ خَس
تویِ راهِ بی هدف یا با هدف ، یه روز ، میوفتن از نفس
حتی وقتِ مرگشون ، تشنه ی ِ یک قطره ی ِ آبَن
هنوزم ، بازیچه ی ِ جاده ی ِ بی رحم و سرابَن
بی نگاهِ پُشتِ سر ؛ بازم ، گرفتار ِ عذابَن
از همون اوّلِ بازی ؛ خودشون رو بازی دادن ...
تقدیم به هر کس که این لحظه های ِ بیداد را در بیداری هایش تجربه کرده ... و به امید ِ این که زین پس کمتر چنین تجربه کند ... اینچنین لحظه ها در زندگیم ، زیاد ، کم نبوده ... ...
امان از نا شُکری ...
خدایا شُکرت ...