بیداد ِ بیداری

 

زندگی ، برای ِ من ؛ پوچ و تکراری شُده

قصه ی بودن ِ من، یه کوچ ِ اجباری شده

درد ِ من چه شب چه روز ؛ درد ِ بیداری ، شُده

بینِ خنده ها و ماتم ، فقط انگار سهم ِ من ، زاری شده

زندگیم ، شده فقط نفس کشیدن

ولی طعم ِ مرگو  تو نفس ، چشیدن

 حسرتم ، شده فقط ، شادی رو دیدن

راضیم ، همیشه به دیدن و هرگز نرسیدن

من واسه دیدنِ غم ، نمیشِناختم ، تو خودم ، ذره ای طاقت

حالا زندگی با غم ، شده برای من ، یه عادت

هنوزم امروزو فردا میکنم ، رو به سَعادت

صبحِ فردا ، منمُو با غم ، رِفاقت

...

زندگی برای من ، یه ساحل ِ کنارِ آب بود

ولی هر چی میگذره ، تازه میفهمم که سَـراب بود

اون همه خورشید و نوری که تو خواب بود

هر چی می رسم بهش ؛ تازه میفهمم که حُباب بود

آدما بی اختیار ، میان به دنیا ؛ از هَوَس

قصه ی علاقه به زندگی ِ پرنده ، زندون ، تو قفس

به اُمیدِ باغِ گُل ، تن میزنن به خاروُ خَس

تویِ راهِ بی هدف یا با هدف ، یه روز ، میوفتن از نفس

حتی وقتِ مرگشون ، تشنه ی ِ یک قطره ی ِ آبَن

هنوزم ، بازیچه ی ِ جاده ی ِ بی رحم و سرابَن

بی نگاهِ پُشتِ سر ؛ بازم ، گرفتار ِ عذابَن

از همون اوّلِ بازی ؛ خودشون رو بازی دادن ...

تقدیم به هر کس که این لحظه های ِ بیداد را در بیداری هایش تجربه کرده ... و به امید ِ این که زین پس کمتر چنین تجربه کند ... اینچنین لحظه ها در زندگیم ، زیاد ، کم نبوده ... ...

امان از نا شُکری ...

خدایا شُکرت ...