آتش ِ عشق ، به اشکِ من که خاموش نشُد

یاد ِ تو ، به جُرعه ی باده ، فراموش نشُد

ترک ِ آغوش نمودی و نماندی به برم ، ای دل ِ من !

بعد ِ تو؛ با دل ِ من ، جُز غم ِ تو ، هیچ هم آغوش نشد

همه دم به خلوتم ، غرق شُدم ؛ بی تو ، ولی در پی ِ تو

همه ی زندگی ام ، به یاد ِ تو کاش شُد و کوش نشُد

غَم بخندید ، به من ؛ خنده به حالم بارید

همه ایّام ، به کام ِ تن ِ من ، نیش شُد و نوش نشُد

همه آفاق ِ وجودم به غمت ، نیست شُدند

دل ِ من مُرد و تنم به غم ، سیه پوش نشُد

عشق ِ آتشین ، سفال ِ کُهنه ی دل ، سوزاند

به عنایتِ حضورت ، جان ِ من گرم شُد و جوش نشُد

همه افکار و خیالم ، به غم ِ عشق ِ تو ، پیمانه زدند

سرد رفتی تو ، ولی این من ِ بی هوش ، دگر هوش نشُد

سال ها ... اسیر ِ مُرداب ِ تو ام ، گُذر کُن ای آب ! زِ سَر

من غریقم و تویی آبِ روان ، وصله ی این گوش نشُد

قطره هایِ خون ، به سجاده ی شعر ِ من همه جوهر شُد

جوهرم به عشقِ تو پاک شُد و خون ِ سیاووش نشُد

گرچه نازِ تو به دیده ام ، دگر خاموش است

خوشم از این که به شُکرانه ی یادِ تو ، نمازِ دل  فراموش نَشُد

از غم ِ دوری ِ تو ، قافیه ها تنگ شُدند

عِشقِ شاعِر به تو ؛ بی تو که غزلپوش نَشُد

 

تقدیم به لحظه های زود گذر امّا ماندنی در زندگانی  ...