نوری در شبِ کوری

 

               ای نورِ اسیرِشب ، چه دورم ازتو

       با این همه فاصله ، چه من غرقِ غرورم از تو 

           یک دَم بِنِگَر زِ من به من ، ای خورشید! 

      کَز هُرمِ تو سرشار، به عطرِ شِعرو شورم از تو 

               هر جا که به شب نظر کنم ، آنجایی

         در ظُلمَتِ شب ، بهانه یِ شمعِ حضورم از تو 

           غُربت و ماتمِ شب ، جمله زِ ظُلمت ها بود 

          شبِ اندوه منم ! لیک منم مستِ سرورم از تو

            هر دَم از مسیرِ رفتنم به تو ، نورانیست 

         افسوس ، که من همیشه در حالِ عبورم از تو 

        جُمله ، همه چَشمو شمعو جان ، دیده ی توست 

           ای نور! همه چَشمو دِلِ همیشه کورم از تو

 

 بدونِ نور ، حتّی خودِ شب هم مفهومی نداشت !