آدمکِ برفی ِ من

در شبِ سردِ بی کسی ؛ رفیق ِ بی حرفی ِ من

سکوتِ تو ؛ صدای ِ من

سکون ِ تو ؛ همدم ِ لحظه های ِ من

به گرمی ِ دستای ِ سرد

با ذرّه های ِ برفِ سرد

تو رو به دنیا میارم

به دنیا ، با یه دنیا درد

ســرماســت ، دلــگــرمی ِ تو

گــرماســت ، دلتــنــگی ِ من

بـَـرف است ؛ یک رنگی ِ تو

حَــرف است ؛ یک رنگی ِ من

تن ِ تو سرما رو میخواد

زنــدگــی ، فردا رو میخواد

صبـح که آفتاب ، بزنه

برف به آفتاب ، نمیاد

تن ِ تو گرم ِ آب میشه

پیکر ِ تو خراب میشه

آدمکِ برفی ِ من

هنوز ، بیدار نشده

اسیر ِ چنگِ خواب میشه

آدمکِ برفی ِ من ، تولّدُ مرگُ خرید

به جون ، باهم

به پای ِ بی حرفی ِ من!

یک روزِ برفی ... نا خود آگاه و خدا آگاه ! یادِ دورانِ کودکی افتادم و "رفیق ِ بی حرفی" را نوشتم ؛ به یادِ دورانی که صبح را با ساختنِ آدم برفی به ظهر می رساندم و ظهر ، را با تماشایِ آب شُدنش به شب میرساندم  !چه سخت و ساده یک روز از عمر می گذشت ....

تقدیم به همه ی پدر و مادر ها ! تقدیم به همه ی کودکان ! تقدیم به آدم برفی ها ! راستی چه دوست داشتنی هایی داشتیم و دیگر نداریم ! چه ساختنی هایی ساختیم و خراب شدند !

تقدیم به همه ی دوست داشتنی ها ! تقدیم به هر آنچه که نا خواسته ، در عذابِ خود ، شریکش کردیم ... تا شاید لحظه ای از خود رها شویم ...

تقدیم به همه ی بهانه ها ...