التماس ِ نم نم ِ بارون ٬ به شیشه

واسه من خاطره ای ٬ که از تنم جدا نمی شه ٬ تا همیشه

کارِ من همینه که ٬ خودم تنم رو خاک کنم

سهم ِ من ٬ از با تو بودن ٬ اینه که فقط غُبارو پاک کنم

دل ِ من ٬ میخواست که از حرارتِت گُر بگیرم ٬ بُخار بشم

نه که با لکه یِ خونم ٬ به صداقتِ تو یادگار بشم

به خیالم، با شکستنم ٬ همه عاشِقا رو از غم ِ عشقِ بی ثمر ، هُشیار کردم

ولی انگار با صدایِ گریه هام ٬ عشقو تو دل های ظریفِ عاشقا ٬ بیدار کردم

من خودم به قطره های ِ پیش ِ پام ٬ نگاه نکردم

بهتره دیگه پس از این ٬ پِی ِ گوش و چشم ِ آشنا نگردم

کاشکی من به جایِ آب ٬ از سنگ بودم

یا که از تبار ِ سردی بودم و تگرگ بودم

با همین امید میمُردم که صدایِ شیشه این بار ٬ عاشقایِ خُفته رو بیدار کنه

دیگه بعد از اون نمی شُد تن ِ شیشه ٬ عاشقایِ بعدی رو شکار کنه

ولی افسوس و صد افسوس ! که شُدم قطره ی ِ بارون !

اوج ِ زنده بودنَم ٬ بسته به قدِّ پنجرَس یا طول ِ ناودون ...

 

تقدیم به تک تک ِ قطره های بارون ...

با تماشایِ چسبیدنِ قطره های باران ٬ به پنجره ی کوچک ِ اتاقم و سقوطشان ... و به یاد ِ روز هایِ بارانی ِ خوب ٬ که از غم ِ شکستن ِ قطره های ِ باران ٬ بی خبر بودم !

چه بسیارند در  روزگار ... قطره هایی که بی ثمر ، در پیِ عشق ، اسیرِ دستِ خاک شدند !