مرا از این خانه بِـــِــبـــَر !

خسته ام از گونه ی تر

من ، نهراسم از تَبَر

زخمی ام از نیشه ی پَر

ای تو مسبِّب ِ غمم ! نرو ! بمان !

در این هوای نم زده ، فقط تو شعرِ غم بخوان !

من به امیدِ روشنی ، راهی ِ راه ِ آتشم

ولی تو در سردی ِ شب ، همیشه تا اَبَد ، بمان !

هَراسَم ، از حِصار ِ تَن

زنده ، به زندان ِ بدن

من که اسیرم ، به غمِ غرور ِ من

بر منِ غم زده ، دگر، وصله یِ شادی ، تو نزن !

میون ِ لحظه هایِ غم ، سرابِ شادی رو ببین !

خنده یِ مسموم ِ غمو ، از رویِ گونه هام ، بچین !

پایِ مزارِ خنده هام ، گــُـلای حسرتو بچین !

اگر چه بی صدا شدم ؛ ولی تو اشکامو ببین !

...

با تو چه پُر ترانه ام

بی تو برای بودنم ، به دنبالِ بهانه ام

بی یاد ِ با تو بودنم

خسته از این زمانه ام ...

به یادِ با تو بودنم ، زخمی ِ تازیانه ام

 پی نوشت :

۱.امان از آن روزی که اسیر ِ حصاری شوی که محدوده اش را با چشم نمی توان دید ...

۲.هر پُست را که میخوانی ، عنوانش را دقیق تر بخوان !