سیر ِ صعودی تا ... سقوط ؟!
هر سال که می گذرد ...
سال ِ نو ، کهنه تر می شود انگار !
شاید از بس که تکرار می شود ...
شاید از بس که ما کهنه ایم از این تکرار !
نو هم ، نه یک بار ... نه دو بار ... نه ... !
بلکه هزار و سیصد و هشتاد و نه بار !
سال ، نو می شود ... تو ، کهنه می شوی ... من ، می پوسم ... و او لب ِ مرگ را می بوسد ...
تقویم را نگاه می کردم ...
ترکیب ِ زیبایی دیدم ... ابتدا ۸ ... و سپس ۹ .... ۸۹ !
این یعنی سیر ِ صعودی ! ... خوشحال شدم ...
با تو هستم سال ِ جدید ! ... همسال ِ سن و سالت باش ... رو به صعود !!
هر چند ... که سال ِ پیش (۸ و ۸) ... با همه ی ثبوتش ، سقوط کرد ...
ببر ِ عزیز ... برّه نباش ! برده نیز نباش ! اگر پرنده نیستی ... لا اقل برنده باش !
ولی ... این سال نیست که باید برای ِ ما خوب باشد !
این ماییم ، که باید برای ِ سال ، خوب باشیم !
شیرینی ِ سال ِ نو ... نباید تلخ باشد ! نباید تلخ شود !
با تو ام ! با تو ای دوست ! تو که به مهمانی ِ سال ِ نو می روی ... یا مهماندار ِ سال ِ نو می شوی ... شیرین باش ! (با فرهاد یا بی فرهاد !)
بهترین آرزو ها ... ... تقدیمم ... تقدیمت ... تقدیمش ... تقدیممان ... تقدیمتان ... تقدیمشان ... ( امیدوارم فعل تقدیم و تقدّم درست صرف شده باشد ! )
تلخی ِ من را به شیرینیت ببخش !
ای پیر(ر)وز ! نوروزت ، نوروز !