عزیزم ...

هر چه فکرش را می کنم ...

چیزی بی ارزش تر و ارزشمند تر از جان نمییابم که فدایت کنم ...

پس ...

جانم فدایت ! جانم به قربانت !

(چقدر سخت است ...)

ولی نه ! ...

چه فراوان و چه ارزان ... چه آسان !

پس ... جانی را قربانی و فدایت خواهم کرد ...

گُلم ! عزیز ِ دلم ! جان ِ دلم !

کنار بایست و مراقب باش که مبادا خودت فدایی ِ خودت باشی ... !!!

...

آخه قول دادمو می خوام ، یه جون فدات کنمو شاید عشقت چشمامو کور کرده  و از قدیم گفتن : مَرده و قولش ...