من ِ امروز ، خودمم !

همان دیروزی ِ امروز !

هنوز هم سرِ چهار راهم !

هنوز هم با وجود ِ حضور ِ چراغ ِ راهنمایی ، گیج و سر در گُمم !

دیروز عاشِق ِ چراغ ِ قرمز بودم و امروز عاشِق ِ چراغ ِ سبز !!

زمان تغییر کرده ولی ...

چهار راه همان چهار راه است !! چراغ همان چراغ !! مسیر ، همان مسیر !! و قانون ، همان قانون است !! رنگ ، همان رنگ !! و من ، همان من ؟؟!!

از دیروز تا امروز ، پُشت ِ چراغ بوده ام ! ... دیروز ، پیاده ... و امروز ، سواره ! ... و فردا ... چه کاره ؟!!

در فردای ِ نا رسیده ، خود را آن سویِ ِ چراغ می بینم و در میان ِ چهار راه !! چه پیاده و چه سواره !! وعاشِق ِ رنگ ِ کوتاه ، ولی قانون شکن ِ نماد ِ قانون ، یعنی زرد !!

بی خیال از این که شاید امروز و دیروز و فردا عده ای پیاده یا سواره ، پیش یا پَس ِ چراغ ، یا حتی در مسیری دیگر بودند و هستند یا خواهند بود !

ولی من ، همان من ِ دیروزم ، اسیر ِ حرکت ... و ... فراری از سکون ! و مهم تر از همه ...