همیشه شنیده بودم : بخند ! تا دنیا بهت بخنده ...
ولی حالا می بینم : بخند ! تا دنیا ، بالاخره اشکتو دربیاره !!
پس انگار درست شـــنـــیده بودم که : شنیدن ، کِی بُوَد مانند
دیدن ؟!!
...
آخر کدام را باور کنم ؟!
شنیده ها ، یا دیده ها ؟!!
...
یادشان ، یادگار و گرامی ...
می گفت :
شاید باید ابتدا دل ها ، مَحرَم شوند و بعد مُحَرَّمی !
شاید باید دل ها مُحرَّمی شوند و بعد ، اشکِ دیده
ها مرهمی بر داغِ دل ها شود !
پی نوشت :
فقط سعی نکنیم که گریه کنیم !
سعی کنیم که اگر اشکی می ریزیم ، به خاطِرِ لقمه ی بزرگی که داریم می بلعیم و در
گلویمان گیر کرده ، نباشد !!
ای کاش "یا حسین" را به جایِ شیشه ی عقبِ ماشینمان ، بر شیشه ی جلو ، می نوشتیم که بیش از همه ، خودمان بخوانیمش !! یا بر پُشتِ شیشه ی عقب نمی نوشتیم که لا اقل خودمان ، پُشت و رو ، نخوانیمش !!!!