| تبليغات | X |
کار ، بسیار داشتم و هنوز هم دارم ( به خدا !!! ) ولی با این حال از روی ِ بی کاری ...
تلویزیون رو روشن کردم ...
تبلیغ ... پیام بازرگانی ... تبلیغ ... پیام بازرگانی ... تبلیغ ... پیام بازرگانی ... تبلیغ ... پیام بازرگانی ... تبلیغ ... پیام بازرگانی ... تــــــــــــــــــبــــــــلـــــــــیـــــــــغ ... پـــــیـــــام بـــازرگــــانـــی ... تــــــــــــــــــبــــــــلـــــــــیـــــــــغ ... پیام بازرگانی ... تــــــــــــــــــبــــــــلـــــــــیـــــــــغ ... پــــیـــــام بـــازرگـــانی .... تــــــــــــــــــبــــــــلـــــــــیـــــــــغ ... .... ... ...
فقط تبلیغ و پیام ِ بازرگانی ؟!!! آن هم بدون ِ استراحت ؟! یعنی ... برنامه فقط یعنی این دو ؟!
مگه از قدیم نگفته بودند که : مُشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید ؟!!!
...!! ؟ ... ؟ !!
برادر ِ من ! ... صاحب ِ کالا ی عزیز !
خُب ، اگر خوب باشد ... یکبار که گفتی ... عده ای استفاده می کنند و به بقیه هم می گویند و آنوقت ، دیگر همه استفاده می کنند ... اگر استفاده نمی کنند ، خب حتما خوب نبوده ...
تازگی ها در چندین و چند پیام بازرگانی و تبلیغ ، با هر گونه گوشه و کنایه ای شنیده ام که می گوید : کیفیت ، بهترین تبلیغ است ...
ولی کو گوش ِ شنوا ... ؟!
ای کاش لا اقل خودت گوش می کردی ....
....
توجّه ! توجّه ! توّجه ! ... خُب یه ذرّه توجّه کُن دیگه !!!
لطفا ادامه ی مطلب را بخوانید ...
گفتم : با این تغییرات ِ روز به روز ِ قیمت ، و این بازار موّاج ...
...
چطور انتظار داری نان ، به نرخ ِ روز خورده نشود ؟!!
...
گفت : همه چیز ( به جز چند چیز ِ بی ارزش ! ) روز به روز گرانتر شده و می شود و خواهد شد ...
اگر می توانی باید نان ِ تمام ِ عمر را امروز بخری ...
...
کاغذی برداشت و نوشت ...
( ن )( گــِـر )...( اِنس )( ارز )...( ایم )( بی ج ) + ( ان ) !!!!!
و پرسید :
حل کردنش سخت است یا آسـان ؟!
...
با خود گفتم : انگار آنقدر ریاضی اش ضعیف است که اصلا حساب و کتاب سَرَش نمی شود ...
پَس نوشت :
گفت : ببین چقدر گرون فروشن ! نون رو به قیمت ِ خون ِ باباشون می فروشن !
...
گفت : باز خدا رو شکر که نون رو به قیمت ِ خون ِ باباشون نمی خرن !
...
گفت : باز خدا رو شکر که خون ِ باباشون رو به قیمت ِ نون ، نمی فروشن !
نگاهی به آسمان انداختم !
شب بود ! چند لایه ای ابر ! و در لابه لایش اندکی ستاره و نیمی ماه !! چقدر لذّت بردم ... ... هوا مناسب بود برای ِ خوابیدن ! و البته ، نم نمی باران هم کم بود ...
دیر ، خوابم می بَرَد ! ولی اگر بخوابم ... خوابم خیلی سنگین است ...
من یکی ، خواب را خیلی دوست دارم !
مخصوصا خواب ِ دم ِ صبح را !
پرده ها را خواهم کشید ... ...
تا اطّلاع ِ ثانوی ... می خواهم بخوابم !
شب به خیر ...
پی نوشت :
فتو فوبی = ترس از نور !
افسردگی رو که همه خیلی خوب می شناسن ...
تقدیم به همه ی معلّم های ِ انشا و ادبیات و زبان فارسی ...
پس از زنگ ِ تفریح ...
زنگ ِ انشا بود ... زنگ ِ درد ِ دل ... و نه مثل ِ زنگ ِ ریاضی و علوم ، زنگ ِ دل درد ؛ که بچه ها دست به شکم از کلاس فرار کنند !
همه این درس را دوست داشتند ... به جز شاگرد اوّل ِ کلاس که همیشه سر ِ زنگ ِ انشا ، مشغول ِ مطالعه ی ریاضی بود ...
...
معلّم موضوع ِ جدیدی در ذهن نداشت ... مدّتی مکث کرد و با لبخند ِ همیشگی ، موضوع ِ انشا را گفت : علم بهتر است یا ثروت ؟!
یکی زیر ِ لب گفت : اَه ... باز ، همون موضوع ِ تکراری و قدیمی ...
معلّم با لبخند گفت : نه ! دوست دارم این بار به این موضوع ِ قدیمی ، طور ِ دیگری نگاه کنید و حرف ِ دلتان را بگویید ...
... مدّتی گذشت و بچّه ها شروع به نوشتن کردند ...
...
... زمان ِ خواندن فرا رسید ...
اوّلی : البته عِلم بهتر است ... چون ما برای ِ جامعه مفید خواهیم بود و ... ...
معلّم : آفرین ... ۲۰ !
دوّمی : ثروت خیلی بهتر است ... چون ما برای ِ خودمان خیلی مفید خواهیم بود و تازه می شود با ثروت ، علم هم خرید ، و تازه گور ِ پدر ِ جامعه و ... ...
معلّم : ای تنبل ... ۱۰ !
سوّمی : علم و ثروت هر دو خوبند ... امّا عشق ، چیز ِ دیگریست ... با عشق ، همه چیز زیباست و اصلا زندگی با عشق معنا می پذیرد و به همه چیز تعادل می دهد و ... ...
معلّم : انگار موضوع را درست متوجّه نشدی ... تازه ... با این سن و سال ، تور و چه به عشق ؟! ... فعلا نمرتو نمی ذارم تا ببینم هفته ی دیگه چی کار می کنی ...
چهارمی : نه علم خوب است و نه ثروت ! ... فقط و فقط قدرت !! با قدرت به همه چیز می رسی ... حتّی وقتی حرفی برای ِ گفتن نداری هم می توانی حرف بزنی ... همه به تو محتاجند ... همه از تو می ترسند ... خواستی ۲۰ می دهی ... خواستی ۱۰ می دهی ... اصلا اگر خواستی نمره نمی دهی ... خواستی می بخشی یا خواستی تنبیه می کنی ... خلاصه هر کار که د ِل ِ تنگت بخواهد می توانی بکنی و حتّی می توانی ...
(هنوز انشا را تا ته نخوانده بود که ... )
معلّم : پسره ی پُر روی ِ بی ادب ! ... برو گُم شو بیرون ، کُرّه خر ِ پدر سوخته ! ... گُم شو ! نفهم ...
مدّتی گذشت :
معلّم : وایسا ببینم توله سگ ... !
...
نفر ِ پنجم که در انشایش اَدَب را بر علم و ثروت برتری داده بود ، گفت : آقا ببخشید ... ما انشا ننوشتیم !
معلّم : صِفر ... بشین !
...
عزیزم ...
هر چه فکرش را می کنم ...
چیزی بی ارزش تر و ارزشمند تر از جان نمییابم که فدایت کنم ...
پس ...
جانم فدایت ! جانم به قربانت !
(چقدر سخت است ...)
ولی نه ! ...
چه فراوان و چه ارزان ... چه آسان !
پس ... جانی را قربانی و فدایت خواهم کرد ...
گُلم ! عزیز ِ دلم ! جان ِ دلم !
کنار بایست و مراقب باش که مبادا خودت فدایی ِ خودت باشی ... !!!
...
آخه قول دادمو می خوام ، یه جون فدات کنمو شاید عشقت چشمامو کور کرده و از قدیم گفتن : مَرده و قولش ...
دیوان ِ حافظ را باز کردم و در دل گفتم :
مگر می شود در این شب ، فالی بد بیاید ؟!!
وقتی معنا و مفهوم ِ این شب این است که زین پس ...
تاریکی و شب ... کوتاه است ...
دیروز می گفتن : مُشت ، نشانه ی خروار است ...
امروز می گویم : نه تنها مُشت نشانه ی خروار نیست ، بلکه خروار هم نشانه ی مُشت نیست ... مُشت تنها وسیله ایست برای ِ دزدیدن ِ خروار ها خروار ...
نمی دانم نظامی ، دیروز چه دیده بود که می گفت :
آینه چون نقش ِ تو بنمود راست ... خود شکن ، آیینه شکستن خطاست ...
منِ با این که نظامی نیستم ، ولی با تو جه به آنچه دیدم می گویم :
آینه چون نقش تو بنمود راست ... بشکنش امروز ، که آیینه نبودن رواست ...
نظامی ِ دیروز ، چقدر صلح طلب بوده و غیر ِ نظامی ِ امروز چقدر جنگجو ...
افسوس که گاهی گُل در خشاب می گذاریم ولی از لوله ... گلوله شلیک می شود ... به امید ِ روزی که داستان عکس شود ... ... ولی نه ! ای کاش از ابتدا گلوله ای در کار نباشد ! چه در لوله ! چه در خشاب ! چه در سینه ! چه در ...
به امید ِ این که روزی ، ارزش ها ، با ارزش شوند ... و گنجی به نام ِ جنگ که محدود به عدهّ ای معدود است تبدیل شود به گنجی به نام ِ نبود ِ جنگ برای ِ همه ...
بَعضی ... از "ذ ِلــّـت"ِ دیگران ، چه "لــذّتــی" می برند ...
بَعضی ... از "لــذّت"ِ دیگران ، چه "ذ ِلــّـــتی" می کشند ...
در جایی که تفاوت ِ "لذّت" و "ذلّت" را تنها ، یک جا به جایی رقم می زند ! من یکی ، از جایم ، به هر قیمتی جا می زنم ! و با افتخار این را جار می زنم !!
وقتی با دیدن ِ یک "رُخ" ، "خـَـر" می شوم ! چرا از ابتدا نباشم ؟!!
بعضی از سوختن ، "سرد" می شوند !
و بعضی با سوختن ، "درس" می شوند !
هر دو می سوزند و بعد سرد می شوند ، امّآ بدابه حال ِ آن کس که حتّی "درس" می گیرد ! خود ِ "درس" که از سوختن و "سرد" شدن ، به خودی ِ خود ، بد حال است !
در چنین جایی من سرد ِ "سرد" ، می مانم ! و اگر به اجبار ، از سوختن بعضی درسی بگیرم ! شاید ... اگر بعضی اجازه دادند ؛ بُغضم شکست و به حال ِ بعضی ، بـِگـِـریَم ...
خلاصه این که : جا در جا ... ... جا زدن ... جابه جایی ... در جا زدن ...
پی نوشت :
کاش می فهمید ... کاش می فهمیدند ... کاش می فهمیدیم ... کاش می فهمیدی ... ماه را اِنــکــار کردی ... آتش را حـِـصار کردی ... کور را بسیار کردی ... ستاره را انبار کردی ... دور را دیوار کردی ... شور را بیمار کردی ... نور ... نور را چه می کنی ؟! ...
با دســتــپــاچـــگــی پرسید : به روح اعتقاد داری ؟
به آرامی گفتم : تو هم توجّهی نکن ! اصلا مـهـم نیست ! کار ِت رو بکـن و برو ... فقط سریع تر ! ... خلق ِ خدا منتظرن !
پی نوشت :
انگار ... گاهی چاره ای نیست ...
بر خلاف ِ همه که می گویند : حتّی اگر هزاران فرسنگ فاصله میانمان باشد باز هم کنار ِ همیم ...
من می گویم : هر کجا که باشی ... باز هم ... از من خیلی دوری !!!
برای ِ با تو بودن ... هر فاصله ای ... حتّی ... هــــــیــــــچ هم زیاد است ...
گـــاهـــی ... با آگاهی ... بی آگاهی ... گاهی ...
پی نوشت :
گاهی ...
بسیار چه کم است ... پـــــیــــــدا چه گــُم است ...
گاهی ...
انـدک چه بســـیـــار است ... گــُـــم چه پــیــداست ...
من با تو ام ! تو با خودت !!
من به تو می گویم ... تو با خودت ...
مـَــنـِــشــیــن !
هر طرف که بروی ... حتی اگر بی طرف هم باشی ... باز هم یک طرف رفته ای ...
کجاست راهِ رهایی؟ ... کو مقصدِ نهایی؟
قصه ی ما از آغاز ... حسرتِ بالو پرواز
کو داستانِ پایان؟ ... فردایِ نا نمایان
تمامِ ترس ِ آدم ... چه نیست هــــا ! به یادم
من از کجا ؟ چه شُد من ؟ ... شروع ِ کوهِ خِرمَن
شُعله ی من کجا بود؟ ... سوختنم که را سود؟
که گرم ِ شُعله ام شُد؟ ... خودم که شعله ور شُد
شِکسته ها چه گویم؟ ... گذشته ها چه پویم؟
قصه ی روز ِ امروز ... حسرت ِ مرگ ِ دیروز
غُصّه ی مرگ ِ فردا ... امروز کو ؟ که فردا...!
خسته شدم ز ِ دُنیا ... امروز ِ رو به فردا
زبودنم که شُد گُل ؟ ... گُذشته شُد تحمُّل
امید ، به بالِ فردا ... معاد ِ روز ِ مبادا
زندگی ، رو به مُردن ... بازی ِ مَرگو بُردن
کُجاست عشقو علاقه؟ ... مُژده رسان ، کلاغه
کو رنگی جُز سیاهی ؟ ... کوبودن ؛ جُز تباهی ؟
گذشته ها گذشته ... قصّه ی سرنوشته
فردا رسید یا نرسید ... امروز که دیروز ، سر رسید!
پی نوشت :
بدون شرح !
دیگر ... آنقدر خود را می خواهیم ، که نه خدا را می خواهیم ، نه خرما را !!
خودمان را امرِ به معروف ، یا بهتر است بگویم معروف می کنیم ؛ و دیگران را نهی از منکر ، یا شاید منکر !!!
...
گوشمان به این حرفها بدهکار که چه عرض کنم ... طلبکار است !!!!
...
می خـــــــواهــــــیم به خـــُــــــــدا پناه ببریم ولی انـــگار بیش از همه ، از خودش می ترسیم !...!...!...!!!!!
...
دیگر افسوس هم نمی شود خورد ...
برای ِ چنین قومی ، افسوس هم حرام است !
ولی غم ... انگار حلال است ... ؟!!؟
خدایا ...
وقتی می بینم با این همه عظمتت ! هنوز هم نمی بینمت ...
احساس می کنم انگار اصلا دوستت ندارم ... آن طور که باید ! ... ...
با ظرفی به این کوچکی چگونه می توان دریا را خلاصه کرد ؟!
ظرف محدود و مظروف ، بود و نبود !!؟!!
انگار ظرفم جُز بهانه ای برای ِ رفع ِ عطشم نیست !
خودت را شُکر که تشنه ام !
وگرنه اگر تشنه نباشم ، مرا با دریا چه کار است ؟؟!! ...
خداوندا ...
همه ی بندگان به یــــــــاری ات نیازمندند ...
تو را به عظمت و مهربانی و عدالتت قسم ! به بهانه ی عـــدالـــت ! یــــــاری ات را از هیچ بنده ای مگیر !
الهی ...
یــــــاری ات را از ما دریغ مدار ... که با هر نابودی و هر نبودی می توان بود و ماند ... امّا بی یـــــــاری ات ، کسی را یارای ِ بودن نیست ... !!!
حرف ها ، همان حروف است ...
تفاوت ، در ترتیب و ترکیب است ...
خیلی خیلی راحت می توان ، دروغ گفت ...
خیلی راحت تر ، میتوان گفت : دروغ است !
شاید ... دلی شکسته باشم ! ولی نسوزانده ام ...
شکسته را می توان چسباند ... اما ... سوخته را ... !
سوخته ها دیده ام و لب دوخته ام !
دوخته را می توان شکافت ... اما سوخته را ... !
دل را چه کنم ؟!
چقدر دل کندن را سخت می یابم ... وقتی که وابستگی هایم را به خویش وابسته تر می بینم ...
دل بستن را چه ساده می یابم ...وقتی که دل بستگی هایم ، به دل ، بستگی دارند وبس !
و ... دل ... یعنی ... آزادانه اسیر !!
آری ... به همان اندازه اسیر ِ رهایـیـیَـــم که رها از اسارتم !
می ترسم از شُجاعت !
ولی هنوز هم آنقدر شجاعم که نمی ترسم بگویم که ترسیدم !!
اکثرا از عشق عــــبــــور می کنند ، تا متنفـّر شوند !
عده ای هم از تنفـّر عـــبـــور می کنند ، تا عاشق شوند !
عده ای دیگر ، از عشق ، عـــــبـــور می کنند تا عاشق شوند !
کمتر کسی را دیدم که عـــشـــــق را مـــُــــرور کند ، تا عاشق شود ... ...
...از طرف ِ دیگر ...
...یا شاید همان طرف ...
اکثرا از زندگی عـــبـــور میکنند ، تا بمیرند !
عده ای هم ، زنـــدگـــی را مـــــــرور می کنند تا بمیرند !
عده ای دیگر ، مــــرگ ، را مـــــــرور می کنند تا زندگی کنند !
کمتر کسی را دیدم که از مرگ عبور کند تا زنـدگـی کند ... ... ... ...
راه ِ مستقیم = کوتاهترین راه = میان بُر = کمترین زمان ، برای ِ رسیدن !
با هر نفس ، هوا را با خون ِ درون رگ هایت ، ترکیب می کنی تا زنده بمانی ... .... .....
حالا اگر بخواهی خودت مستقیما هوا را با خون ِ درون ِ رگ هایت مخلوط کنی ... !!
حالا بگو ببینم ...
هنوز هم ، وقت طلاست ؟!!
...
حرفی دیگر :
ای کاش خوابیده ها ، پیش از غروب ، از خواب ِ پُر کابوس ِ ظُهر هنگامشان برخیزند ...
کابوس را هر گونه تعبیر کنی ، باز هم کابوس است ...
" اُمید " ...
از بَس ، در دل ها مانده ، بوی ِ " نـــــــا " گرفته !!! ...
" عشق " ...
همین بس که در بیشتر ِ شعر ها ، هست ولی ... هم قافیه ای برایش یافت نمی شود ، مگر شهر ِ "دَمـِشق" که البته نام ِ درست ِ این شهر هم "د ِ مَـشق" است ، پس اگر هم ، هم قافیه ای یافت شود ، اشتباهیست !!
" آزادی " ...
در بیشتر ِ شهر ها ، مـــِـــیــدانـی به این نام ساخته اند تا مردم خواسته و ناخواسته ، خود آگاه و ناخودآگاه ، دورش بزنند !!
...
" دروغ " ...
حقیقتی تلخ و بزرگ است ...
" حقیقت " ...
حقیقتا ، دروغی بزرگ نیست ؟!! ...
...
آفتاب پرست ، همواره همرنگ ِ محیط می شود ...
در جنگل ِ سرسبز و کویر ِ خُشک ، هماهنگ و همرنگ با محیط است ...
...... ..... ...
ولی حتّی آفتاب پرست هم ، بی آب ، می میرد !
پس این همه ، رنگ عوض کردن ، برای ِ چیست ؟!!
پی نوشت :
در مصرف ِ آب که نه ! در هدر دادنش ، لا اقل صرفه جویی کنید !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
حتّی اگر به قیمت ِ جانتان تمام شود !!!!!!!!!!!!!!
پَس نوشت :
حتّی ... زاینده رود ، هم در مصرف ِ آب صرفه جویی کرد و هم به شُعار ِ "فرزندِ کمتر ، زندگی ِ بهتر" توجّه کرد و دیگر نزایید و مـــــُــــــــرد و خُشکید تا شاید آفتاب پرست ها زنده بمانند ... !!! ... ؟؟؟ ...
مرا از این خانه بِـــِــبـــَر !
خسته ام از گونه ی تر
من ، نهراسم از تَبَر
زخمی ام از نیشه ی پَر
ای تو مسبِّب ِ غمم ! نرو ! بمان !
در این هوای نم زده ، فقط تو شعرِ غم بخوان !
من به امیدِ روشنی ، راهی ِ راه ِ آتشم
ولی تو در سردی ِ شب ، همیشه تا اَبَد ، بمان !
هَراسَم ، از حِصار ِ تَن
زنده ، به زندان ِ بدن
من که اسیرم ، به غمِ غرور ِ من
بر منِ غم زده ، دگر، وصله یِ شادی ، تو نزن !
میون ِ لحظه هایِ غم ، سرابِ شادی رو ببین !
خنده یِ مسموم ِ غمو ، از رویِ گونه هام ، بچین !
پایِ مزارِ خنده هام ، گــُـلای حسرتو بچین !
اگر چه بی صدا شدم ؛ ولی تو اشکامو ببین !
...
با تو چه پُر ترانه ام
بی تو برای بودنم ، به دنبالِ بهانه ام
بی یاد ِ با تو بودنم
خسته از این زمانه ام ...
به یادِ با تو بودنم ، زخمی ِ تازیانه ام
پی نوشت :
۱.امان از آن روزی که اسیر ِ حصاری شوی که محدوده اش را با چشم نمی توان دید ...
۲.هر پُست را که میخوانی ، عنوانش را دقیق تر بخوان !
همواره ، انتقاد ، سازنده است
. . . . . . .
بنابراین
. . . . . . .
هیچگاه ، از ویرانگر انتقاد نکن !
لطفا در نظر سنجی ِ ایجاد شده در پایین ِ صفحه شرکت کنید ...
پیشاپیش از همکاریتان خیلی ممنونم ...
اولین قانونی که برای ِ راه رفتن باید آموخت :
اگر سَر ِت ، به دیوار ، خورد !
دوباره ، سر نزن !
دور بــِزَن !
راه ، فراوان است !
پی نوشت :
استمرار خوب است !
ولی ... نه در اشتباه کردن !
بیداد ِ بیداری
زندگی ، برای ِ من ؛ پوچُو تکراری شُده
قصه ی بودن ِ من، یه کوچ ِ اجباری شده
درد ِ من چه شب چه روز ؛ درد ِ بیداری ، شُده
بینِ خنده ها وُو ماتم ، فقط انگار سهم ِ من ، زاری شده
زندگیم ، شده فقط نفس کشیدن
ولی طعم ِ مرگوُ تو نفس ، چشیدن
حسرتم ، شده فقط ، شادی رو دیدن
راضیم ، همیشه به دیدنُو هرگز نرسیدن
من واسه دیدنِ غم ، نمیشِناختم ، تو خودم ، ذره ای طاقت
حالا زندگی با غم ، شده برای من ، یه عادت
هنوزم امروزوُ فردا میکنم ، رو به سَعادت
صبحِ فردا ، منمُو با غم ، رِفاقت
...
زندگی برای من ، یه ساحل ِ کنارِ آب بود
ولی هر چی میگذره ، تازه میفهمم که سَـراب بود
اون همه خورشیدوُ نوری که تو خواب بود
هر چی می رسم بهش ؛ تازه میفهمم که حُباب بود
آدما بی اختیار ، میان به دنیا ؛ از هَوَس
قصه ی علاقه به زندگی ِ پرنده ، زندون ، تو قفس
به اُمیدِ باغِ گُل ، تن میزنن به خاروُ خَس
تویِ راهِ بی هدف یا با هدف ، یه روز ، میُفتن از نفس
حتی وقتِ مرگشون ، تشنه ی ِ یک قطره ی ِ آبَن
هنوزم ، بازیچه ی ِ جاده ی ِ بی رحمُو سرابَن
بی نگاهِ پُشتِ سر ؛ بازم ، گرفتار ِ عذابَن
از همون اوّلِ بازی ؛ خودشون رو بازی دادن ...
تقدیم به هر کس که این لحظه های ِ بیداد را در بیداری هایش تجربه کرده ... و به امید ِ این که زین پس کمتر چنین تجربه کند ... اینچنین لحظه ها در زندگیم ، زیاد ، کم نبوده ... ...
امان از نا شُکری ...
خدایا شُکرت ...
قبلا ...
همیشه تصمیم می گرفتم که امروزم شبیه ِ دیروزم نباشد ! و نتیجه این
شد !!!
از امروز ...
تصمیم گرفتم که امروزم شبیه ِ فردایم نباشد !!
...
وای به حال ِ فردا ؟؟!!
همیشه شنیده بودم : نمک نمی گندد ؛ هر چیز که بخواهند نگندد ، نمکش می زنند ... و با خود می گفتم : وای به روزی که بگندد نمک !!
ولی امروز می دانم که حتّی ... روز هم ، روزی می گندد !!! و امروز می گویم : وای به حال ِ نمک !!!!!
سوال :
آیا دیوانه ای که سنگ را در چاه می اندازد تا ببیند ، عاقلان می توانند در
بیاورند یا نه ! دیوانه است ؟!!!!
عینک ِ خوش بینی ، به قیمت ِ شکست ِ نقد ! و پیروزی ِ نسیه !
...
عاقبت ِ خوش بینی را کمتر کسی می داند !
ولی عاقبت ِ نقد فروشی و نسیه فروشی را چه بسیار دیده ایم ...
همیشه هم ، حقیقت و حرکت ، هم جهت نیستند !
راست می گویی ! ... من همیشه حقیقت را می گویم ؛ امّا ...
خیلی فرق می کند ... ...
سمت ِ راست ِ من ، برای ِ توِ ، چپ است ...
... و سمت ِ چپ ِ من ، برای ِ تو ، راست ...
حال ! با این وجود ... از من می پرسی کدام طرف ؟! کدام راه ؟!!!
خودت بگو ...
در صورتی این سوال ، ارزش دارد که ...
پی نوشت :
سعی کن کمتر تحت ِ تآثیر باشی ، تا شاید موءثــــّر تر بشی ...